[Chorąży]

Umieszczam w częściach materiał zeskanowany z instrukcji prowadzenia działań specjalnych przez poddziały WP. Instrukacja została kilka lat temu odtajniona. Szału nie ma!!!!! O ile dobrze pamiętam instrukcja pochodzi z 1993 r. Błędy literowe wynikają z jakości skanowanego materiału (maszynopisu), nie zostały poddane korekcie. Zeskanowana została ciekawsza część.

79(nr strony)
SPOSOBY WYKONYWANIA ZADAŃ PRZEZ GRUPY SPECJALNE /Załącznik 3/
Zadania bojowe, w zależności od założonego działania, grupy specjalne wykonują następującymi i sposobami: obserwacja, patrolowanie, podsłuchiwanie, namierzanie, najście, napad, zasadzka bojowe uzbrojenie i wykonywanie niszczeń,
■"■ (przypis z instrukcji)
Niedokładne wysadzenie /desantowanie/ grupy
do planowanego zrzutowiska /lądowiska/ może opóźnić podjęcie przez nią działań, a nawet spowodować niewykonanie postawionych jej zadań.

80
mylenie, przesłuchiwanie i rozpytywanie, badanie zdobytych dokumentów /uzbrojenia, sprzętu bojowe¬go/ i fotografowanie.
Wymienione sposoby /metody/ mogą być stoso¬wane każdy odrębnie, dwa-trzy łącznie, względnie wzajamnie się przeplatać i uzupełniać.
Obserwacja to uważne, systematyczne śledze¬nie działań nieprzyjaciela, dozorowanie terenu, spostrzeganie stanu aktualnego i wykrywanie za¬chodzących zmian.
Obserwacja jest najbardziej typowym i naj¬częściej stosowanym sposobem zdobywania informa¬cji przez grupy specjalne. Stosuje się ją dla po¬zyskiwania danych o: siłach, obiektach i poczyna¬niach nieprzyjaciela; terenie i jego infrastruk¬turze oraz skutkach ogniowego oddziaływania przez wojska własne. Obserwacja zapewnia zdobywanie naj¬bardziej wiarygodnych i dokładnych danych bez po¬trzeby demaskowania się i ujawniania grupy przed nieprzyjacielem. Grupa specjalna prowadzi obser¬wację w sposób ciągły zarówno w dzień jak i w no¬cy, w każdej sytuacji i warunkach.
Uzyskiwanie pomyślnych wyników obserwacji za¬leżeć będzie od umiejętności jej prowadzenia,zna¬jomości zasad działania nieprzyjaciela oraz umie¬jętności kojarzenia poszczególnych zjawisk i stwi« dzonych faktów. Szczególnego znaczenia nabiera znajomość zewnętrznych oznak demaskujących poszcze¬gólne obiekty, urządzenia i realizowane przedsię¬wzięcia. Znajomość ich ułatwia określenie rodzaju obiektu /zjawiska/, jego aktualnego stanu /reali¬zowanej czynności/ i zamierzonej działalności.

Obserwację prowadzą wyznaczeni obserwatorzy posterunki obserwacyjne i wszyscy zwiadowcy włącz> pie z dowódcą grupy z punktów obserwacyjnych, urządzonych w ziemi, na drzewie, krzaku, budynku £tp., umożliwiających im dobre warunki obserwacji /głęboki wgląd w teren - rozpoznawany obiekt/, względnie podczas marszu. Załogę posterunku obser^ wacyjnego stanowi 2-3 zwiadowców, rzadziej /okre¬sowo/ jeden zwiadowca. Posterunki obserwacyjne mo¬gą wykrywać obiekty nieprzyjaciela /cele/ na zna¬cznym obszarze, śledzić i dozorować je przez dłuż-szy czas: ustalać ich stan, działalność /funkcjo¬nowanie/, wykrywać przygotowania do zmiany położe¬nia oraz określać czas i kierunek przemieszczania się.
Posterunek obserwacyjny wyposaża się w: przy¬rządy obserwacyjne /lornetkę, peryskop, noktowi¬zor, dalmierz/; środek łączności z przełożonym radiostację, wyjątkowo w odniesieniu do wybra¬nych grup - telefon/; mapę i notatnik oraz uzbro¬jenie osobiste i żywność stosownie do czasu dzia-ta.
Dla rozpoznawania obiektów ruchomych ciągłą bserwaeją obejmuje się węzły i linie komunikacyj¬ne, zwłaszcza w miejscach kanalizujących ruchy ko- tworząc sieć stałych posterunków obserwacyj- Odległość między posterunkami jednej grupy powinna być większa od praktycznego zasięgu
radiowej wewnątrz grupy. Patrolowanie jest ruchomą formą rozpoznania przez obserwację w ruchu i z kolejnych punktów
82
obserwacyjnych,. Stosuje się w celu wykrycia po¬szukiwanego obiektu punktowego /zwłaszcza rucho¬mego/ lub polnego , rozpoznania obiektu powierz-chniowego rozwiniętego na dużym obszarze; wykry¬cia i rozpoznania jego elementów /urządzeń/ ora terenu i jego infrastruktury, znajdujących się p za zasięgiem obserwacji z jednego punktu.
Patrolowanie prowadzi się patrolami rozpoz¬nawczymi w sile 2-3 zwiadowców, wyposażonymi w: środki obserwacji, mapę, radiostację do łączność wewnętrznej v grupie i urządzenie do wykrywania pracujących stacji radiolokacyjnych; uzbrojenie i środki do wykonywania, w nadarzających się oko-licznościacłif niszczeń napotkanych ważnych obiek¬tów. Patrolowanie prowadzi się wzdłuż określonej trasy lub w pemnym rejonie, w zasadzie na odle¬głość praktycznego zasięgu łączności radiowej z dowódcą grupy.
Częstym zjawiskiem może być czasowe prze¬kształcenie się patrolu w posterunek obserwacyjny i odwrotnie. Wynikać to będzie z sytuacji, np. szczegółowe rozpoznanie wykrytego obiektu wymagać będzie dłuższego pozostawania w jednym miejscu, a rozpoznania obiektu będącego poza zasięgiem ob¬serwacji wzrokowej, wykrytego na podstawie oznak demaskujących
Liczba patroli rozpoznawczych wysyłanych przez grupę specjalną Zależy od jej stanu i wyko¬nywanych zadań.

[Zenith]

Typowo w stylu WP, czyli "ogólnie o ogółach".

Moje ulubione zdanie z innej książki WP: "Marsze mogą być prowadzone na różne odległości".

Aż drżę z odkrywczości twórców :D

[Kangur]

Jo, podręcznik o niczym:


Dla rozpoznawania obiektów ruchomych ciągłą bserwaeją obejmuje się węzły i linie komunikacyj¬ne, zwłaszcza w miejscach kanalizujących ruchy ko- tworząc sieć stałych posterunków obserwacyj- Odległość między posterunkami jednej grupy powinna być większa od praktycznego zasięgu
radiowej wewnątrz grupy.

to ma byc większa czy mniejsza? nie rozumie. A jak mniejsza to jak jeden blok-post odpadnie to mogiła.... taktyki z lat 47-56, dobre na UPA. (chociaż to akurat złe porównanie )

[Chorąży]

Do tego wszyskiego te anachronizmy były 3 lata temu objęte tajemnicą państwową o klauzuli TAJNE. Dodam, że to co w Naszych służbach jest niejawne to już na początku lat 90tych można było znaleźć w księgarniach i kioskach ruchu.