[Ravage]

http://www.polska-zbrojna...acek&Itemid=142

Cytat:

O Wojska Specjalne, a tak naprawdę często przeciwko nim, walczą ci, którym powinny być one najbliższe. Głośno ostatnio o naszych Wojskach Specjalnych. Można powiedzieć nawet, że to jedyny rodzaj sił zbrojnych, któremu aż tak dobrze się wiedzie. Sukcesy w operacji, listy pochwalne od amerykańskich generałów, perspektywa rozwoju, początek budowania jednostki rangersów i eskadry działań specjalnych, dobry budżet, wysokie uposażenia. Inni łamią sobie głowy – a to NSR, a to koniecznością zwalniania kadry czy przenoszenia jednostek, a u specjalsów tylko szkolenie i działanie bojowe. I tak powinno być. Nie wszystkie jednak marzenia Wojsk Specjalnych już spełniono. Przed nimi jeszcze długa droga, aby jako rodzaj sił zbrojnych stały się liderem Europy i śmiało mogły nie tylko działać, lecz także dowodzić podobnymi formacjami z innych krajów NATO. Jednym z istotnych problemów jest spora liczba wakatów w większości jednostek specjalnych. Aby przejść selekcyjne sito, trzeba spełnić wysokie wymagania. Czasami na trzydziestu kandydatów przechodzi jeden, a czasami nikt. Specjalsi chcieliby, aby przełożeni stworzyli przyspieszoną prawną ścieżkę umożliwiającą przenoszenie do nich każdego, kto sprostał wymaganiom w czasie selekcji i ma poparcie Dowództwa Wojsk Specjalnych. Na razie się na to nie zanosi. Wkrótce będziemy mieć więc nadmiar oficerów i podoficerów w siłach zbrojnych i znaczne braki w Wojskach Specjalnych. Inną sprawą wynikającą z doświadczeń z operacji ISAF jest prawne uregulowanie wspólnego działania z SWW i SKW. Tego wątku rozwinąć się ze zrozumiałych względów tutaj nie da. Problemem tych wojsk jest sprawa dodatków specjalnych. Na właściwym poziomie uregulowano je kiedyś w GROM-ie. Potem jednak wraz z rozwojem i coraz większym zaangażowaniem bojowym specjalsów z innych jednostek pojawił się kłopot. Dziś nie jest już tajemnicą, że chorąży GROM-u dostaje uposażenie dowódcy batalionu – podpułkownika z Wojsk Lądowych. Wszyscy wiedzą też, że tak zwane dodatki antyterrorystyczne stanowią istotną część do „specjalnej” pensji. Dla majora po dziesięciu latach służby w GROM-ie to 3,7 tysiąca złotych. Są wybrańcami, walczą, narażają się, więc mają. I nie wnikam, czy główny księgowy i magazynier też zmagają się z terroryzmem i powinni mieć taki dodatek. Skoro dostają go od wielu lat wszyscy żołnierze GROM-u, to ufam, że im się należy. Ale ci z Lublińca i z Formozy nie mają „antyterrorystycznych” dodatków. Dzisiaj, kiedy w warunkach bojowych przychodzi im wykonywać zbliżone lub takie same zadania, to już pewien problem. Dodatków tych nie mają też w jednostce wsparcia i dowództwie. To powoduje, że doskonali specjalsi GROM-u na przykład w stopniu majora nigdy nie będą zainteresowani awansem na etat podpułkownika w innej jednostce specjalnej czy dowództwie wojsk. I nie ma im się co dziwić, skoro wiązałoby się to ze znacznym zmniejszeniem uposażenia. Tak w normalnym wojsku być nie powinno. Awans wszędzie oznacza postęp, także finansowy, a nie regres. Oczywiście specjalsi marzą, aby pozostałym specjalnym jednostkom dodatki podnieść, najlepiej do poziomu tych w GROM-ie. Nie odwrotnie. Największym niespełnionym marzeniem Wojsk Specjalnych jest cisza, która pozwoliłaby im spokojnie rozwijać się i działać. Tajność i działanie w milczeniu to cecha wszystkich takich formacji w świecie. U nas jest trochę inaczej. Specjalsom pomaga w Polsce każdy, kto może. A to politycy trochę pograją sobie z nimi w piłkę, dbając o ich kondycję, a to dziennikarze rozdzierają szaty nad nawet najdrobniejszymi zdarzeniami. Najgorsze jednak, że walczą o Wojska Specjalne, a tak naprawdę często przeciwko nim, ci, którzy z tych wojsk wyszli i którym powinny być one najbliższe. Z hasłem na ustach „Honor i Ojczyzna” utopiono już w Polsce wiele pięknych idei. Żołnierze Wojsk Specjalnych, byli i obecni, proszę Was, spróbujcie: jeden za wszystkich i wszyscy za jednego. Mówi o Was cała Polska, ale czy naprawdę o takie mówienie Wam chodzi?